Ankarada Bitmeyen Kış Ve Dört Bahar
|
|
Çok koştun, yoruldun...
Susadın, gölgeye hasret.
Kanayarak girdin kışa,
Kelimeler düştü ansızın,
Solmuş, yorgun dudaklarına,
Düşüncelerinde kasvet.
Biriktirdin,
Dağıldın,
Bıraktın.....
Kar taneleri serin bedeninde.
Ayazın izleri teninde.
Karardı yüzün, soldun,
Yalancı bir ışığa pervane oldun.
Söyle nasıl talan oldu bu bahçe,
Hiç güz düşmemiş kalbinde.
Ben kimim, bir hayal mi?
Aşkı gerçekten yaşarmı insan?
Düşlere mi girer sadece söyle,
Çiçekler açmış serin NİSAN,
Neşeye duran ağaçlar...
Çığlık Çığlığa kırlangıçlar....
Hava gerçekten soğuk,
Düşün yazları ve yüzleri.
Kelimelerle ısınsın ellerin...
Söyle Ankara kölen olayım
Dumanınmı gizler yüzleri.
Bilirsin halden anlarsın,
Kendi kendiyle konuşması insanın,
Delilikten mi?
Şairliğin verdiği
Bilgelikten mi?
Hayır hiç biri değil galiba.
Bir yaraya bakılmaz böyle.
Ankara sen simdi sus.
Gel mecnun sen söyle...
1 Aralık 2002 Ankara...
Engin KAHRAMAN
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
