Ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Sürekli yeni yollar arıyorum kendime fakat çıkamıyorum işin içinden ve bulamıyorumda aydınlık bir yol. Bu karmaşıklıkta etrafımdakileride boğmak istemiyorum. Yinede üzülüyorum arkama bakınca; yüzlerine haksızsın diye haykırıp bağırdıklarım, insafsızca kırdıklarım ne kadar da haklılarmış. İnsanoğlu nasıl da nankör bir varlıkmış çok iyi anlıyorum. İçimdekileri en yakın sandıklarıma bile özgürce anlatıp rahatlatamıyorum kendimi çünkü olanların tümünde onlarda özgür aslında. Kötülük yapmakta, ihanet etmekte, kandırmakta, iki yüzlü olmakta onlarda özgür. Kabulleniyorum zamanla tüm bu davranışları, her insanın kendine özgü bir kişilik yaratmasını. Kimi insanların neden iyi kimi insanların neden kötü olduğunu.
Bu zamana kadar öyle yağmaladılar ki içimdeki şevkat, sevgi, sadakat güçlülüğümü şimdi kimseye göstermek istemiyorum kalanları kaybederim diye. Ve karşılıksız yapılan iyilklerinde ölüm döşeğinde bile hatırlanmamak olduğunu öğrettiler. Öyle tezat şeyler öğretti ki bu hayat bana, tüm yaşamını değiştirdiğin kişilerin seni bir anda dımdızlak bırakabilmesi mesela veyahut senin zamanında yapmak istemediklerini onu kaybedince ne kadar çok yapmak istediğini ama o anının kıymetini bilemediğini. Bu yazı ne bir şiir ne bir tasvir tamamen içimden gelen bir vasiyetname olsun okuyanlara. Hiç kimsenin iç yüzünü asla öğrenemezsiniz ne kadar acı değil mi!!! Güvensizlik yaratması amacıyla değil yazdıklarım çünkü güvensizlik güvenememek ciddi bir rahatsızlık yapmayın bunu. istediğim biraz düşünün uğrunda akıl almıycak fedakarlıklar yaptığınız ya size biranda sırtını dönerse yada uğrunda hayatınızın akışınızı değiştirdiğiniz bir çok mutluluğu itip onu seçtiğiniz dostunuz o kadar destek olmanıza rağmen size cephe alıp ben gidiyorum derse. Çok acı değilmi kendinizi belki de kullanılmış bir eşya gibi hissedersiniz. Haklısınız da o manaya geliyor yapılan.
Bunca çabayı neden harcadım neden kendimi onun için bu kadar yıpratmışım dermisniz acaba. En güzeli kimseye hak ettiğinden fazla değeri vermemektir çünkü size hakettiğiniz değeri vermiyor kimse. Her zaman bir ölçü berlirlemek, kim olursa olsun odak noktası yapmamaktır aslolan, acılarını kendi acılarınız yaptıklarınız farkında değildir sizin kalbinizin nasıl yandığının onların üzüntüsü ile kimbilir belkide asla anlamaz ve gider arkasına bile bakmadan. Etrafınızdakiler mutsuz olacak, dostum darılacak diye ertelediğiniz, engel olduğunuz şeyler zamanla sizin mutsuz olmanıza neden olacaktır. Engel olmayın içinizdeki sese ve yıkın duvarlarınızı lütfen sağlam köprüler olsun güzel dünyanızda. En önemlisi kendinize psikolog rolü yüklemeyin arkadaşlarınıza yardım etmek için. Yanlış anlaşıbilir yazdıklarım ama yinede kelimelerimi durduramıyorum.
Sevgiyle Kalın.
