Dün gece ter içinde firladim uykumdan,
Yagmurun islattigi,
Arnavut kaldirimli bir caddede,
Geceydi..Alabildigine karanlik..
Yalniz sokak lambalari vardi.
Sen karsimda duruyorun, tam yolumun üzerinde.
Üzerinde siyah bir örtü vardi,
Saçlarin islak, gözlerindeki rimellerin akmis,gözlerinin etrafi sismis,
Aglamissin belli.
Bana bakiyordun,
Ama her zaman ki gibi degil,
Bakisalarin beni delip geçiyordu,
Beni degil kendini gözden geçirir gibi dalgindi gözlerin.
Evet, tam karsimdaydin islak caddede,
Ve hiçbirsey söylemeden bana bakiyordun.
Ne söyleyebilecegimi ve ne yapabilecegimi bilmiyordum..
sairim sen de bilmiyordun.
Uzun süre birbirimize.
Sen yoktun ki,evet rüya dedim kendi kendime.
Ama yagmuru hissediyordum yüzümde,
Bana dogru bir adim attin ardindan,
Korktum ve ellerimin titremeye basladigini hissettim.
Bir adim daha attiginda gerçekliginde artmisti.
Ama...Ama sen ölmüstün...öldün sen..
Hem de cehennem gibi bir agustos öglesinde.
Kendi evimiz yerine seni, baska bir eve tasimistim omuzlarimda,
Son evinde olman gerekirdi senin ama...karsimdasin,etten ve kemikten.
Nasil oluyor da karsimda durabiliyorsun böyle.
Ya gözündeki yaslar..
Neden agliyorsun? diye sordum sesim titreyerek,
Sen!! dedi kisik bir sesle..
Sen nasil yaparsin bunu! diye ekledi ardindan.
Ben seninle evlenmedim mi?
Evet dedim.
Ama sen.... diye eklerken.
Beni unuttun mu?
Hani o sevismelerimizi,
Ellerimi,
O çok sevdigin tenimi,
Gözlerimi,
Kaslarimi,
Nasil bu kadar çabuk unutabildin gözyaslarimi,
karsindayim ve sen bana bakiyorsun ve bir merhaba bile demiyorsun..
Ama sen....diyecekken..
Ben buradayim ve seni uzun zamandir da ariyorum,diye ekledi,
Ama sen..sen gittin ki, sen ÖLDÜN!!diyebildim sadece.
Hayir ben buradayim, ayakta ve karsinda duruyorum..
Sen ise baskasini bulmussun ögrendim.
Baskalarinin teni,gözleri,kaslarina güzel demissin.
Benimle evlenir misin? demissin.
Oysa ben senin karinim hala ve karnimda da bebegini tasiyorum.
Ama ama dedim,
Ben yillarca agladim sana,bebegimize,gelecegimize..
Sen gelmedin,
sen öldün,
Ben karanliklara düstüm,
Sen yoktun,
O vardi yalnizlarda yanimda,
Evet, evlendim..
ama onunla degil,
Yalnizligimin ilaci ile,
Gönlümü sana, ellerimi ona verdim ben.
Aglamaya basladi islak yere çömelerek,
Karnini tutuyordu.
Gerçek olan benim ,ölü olan ise sensin dedi ve
Karninda tasidigi dogamayacak çocugu çikartti ve bana dogru atti,
Uyandigimda ter içindeydim ve ölüm kadar soguktu tenim.
Ama yalniz degildim
ve ben de gidecektim bilinmeze biliyordum,
Geçmise sünger çkilmez ama,
Gelecekte geçmissiz ilerler bunu da biliyordum,
Yeter ki hayatim olan yani SU AN dedigim ani,
Ve seni seviyorum dedigim anda sevdigim insanlari,
Kendimi biliyorum..
Nasilsa birgün biryerlerde bir araya gelecegimizi de biliyorum.
Ölsen de, seni sevdigimi de biliyorum.
O zaman engel mi ki kalp atislari,
Ister devam etsin ister sona ersin.
SENI SEVIYORUM...
Dogamayacak çocugumu da .....
Saglicakla.
Ayhan GAZI
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
