Ya şahit olayım, ya şehit…
Yeter ki; geceler benim olsun.
Aslında o kadar çok korkuyorum ki sevmekten.
Sigaralar, meyler benim olsun.
Boşalsın ruhum, uçsun bir süre.
Bütün hüzünlü şarkılar benim olsun.
Aksın gözyaşlarım, dilim damağım kurusun.
Ya deli olayım, ya selim…
Yeter ki; hayaller benim olsun.
Aslında vazgeçmek istemiyorum dünyadan.
Prangalar, zehirler benim olsun.
Ben öldürüleyim suçsuz yere.
En yürek yakan ağıtlar benim olsun.
Takatsiz bedenime biraz da topraklar doysun.
Ya gam olayım, ya hazan…
Yeter ki; mahzenler benim olsun.
Aslında çok çektim ben bu serseri gönlümden.
Son bir kez buseler benim olsun.
Kim bilir haysiyetim yerin kaç kat derininde.
Heyecanla geçen ömür benim olsun.
Bitmesini dilediğimde nokta konulsun.
Ya asi olayım ya mavi…
Yeter ki; tüm siyahlar benim olsun.
Yalnızlığın resmidir yıldızlar.
Bakmayın birbirlerine yakın göründüklerine.
Ben de yeryüzünde onların bir temsilcisiyim.
Artık hissedemez oldum bakışları.
Daha da kötüsü dokunuşları.
Ben pes ettim ama yıllar pes etmedi.
Yüreğim “Asla!” dedi.
Geçen seneler, birlik oldu sevdalarla.
Hep iyi niyetle yaklaşmıştım oysa.
Kandırdı zaman, sevgi denen duygularımı.
Şimdi güz mevsimi benim için.
Ve veda etmek için en uygun mevsim.
Eylül’de doğmuştum ben…
Son bir arzu daha…
Bana bir faydası dokunmayan kalbimi
Eğer sağlamsa verin…
Belki kanadı kırık aşklara ilaç olur…
