Ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Ne yaşadığımızdan tad alıyoruz,
Ne ölümle huzur buluyoruz,
Ne çevremizdekilere katlanabiliyoruz,
Ne de onlarsız yaşayabiliyoruz.
Dedim ya;ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Ebedi bir yorgunluğumuz var bizim,
Bir türlü kurtulamadığımız.
Aklımızı uyuşturuyor;sevmeyi düşünemiyoruz,
Kollarımızı uyuşturuyor;sevdiklerimize sarılamıyoruz,
Ayaklarımızı uyuşturuyor;onlara koşamıyoruz,
Ve sıra yavaş yavaş yüreğimize geliyor sanki...
Sevgisiz yaşıyoruz şu dünyada,
Ne sevdiklerime sevdirebildik kendimizi,
Ne Sevenlerimizi sevebildik layığıyle.
Kaçanın peşinde yıllar,yollar eskitirken
Dönüp arkamıza bakmadık hiç
Kaç hayat söndürdük diye...
Ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Ne affetmeyi biliyoruz, ne özür dilemeyi,
Ne paylaşmayı biliyoruz, ne kabul etmeyi,
Ne gitmeyi biliyoruz, ne kalmayı,
Ne sevmeyi biliyoruz,ne sevilmeyi,
Ne yaşamayı biliyoruz, ne ölmeyi.
Ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Bir kuşku var içimizi kemiren;
Gerçekten sevgi var mı dünyada?
Yoksa herkes büyük bir oyunun parçası mı?
Uğruna ölünecek kadar kutsal mı gerçek
sevgi?
Yoksa başucu hikayelerimi yaşadıklarımız?
Ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Ne sevdiğimizi söyleyebiliyoruz,
Ne de sevgiden kaçabiliyoruz.
Ne tam mutlu olabiliyoruz,
Ne tam kederli kalabiliyoruz.
Dedim ya;ölümün gölgesinde yaşıyoruz.
Ömer Şarlak
21.07.2006 Saat: 00:00
|
| |
| |
|
Ortalama Puan: 5
Toplam Oy: 1
|
|
