Hiç kimseyi sevmedim, seni sevdiğim kadar,
İçime yer ettin, yaşayacaksın sonsuza kadar,
Günah bilmedim, bağrıma gönülden basarken,
Ne günahım vardı da, bırakıp gittin canparçam...
Hayallerime bile ulaşmaya gücün yetmezdi,
Karagözlerimi görünce, günahın adı kalmazdı,
Bu sevgi biterse o gün bende ölürüm, derken
Ne oldu da, şimdi ağlayıp üzülürsün canparçam...
Bizler sevginin kölesi olmuş, safi günahkarlarız,
Hicrandan söz derken bile oturur, baş başa ağlaşırız,
Yalan değil ki aşkımız, yaşadıklarımız gerçekken,
Ne çekeceğimiz vardı da, sensiz kaldım canparçam...
Pembe panjurlu evden bahsetmedik hiçbir zaman,
Gözlerinde tükenmek bilmeyen sevgi vardı, inan,
Ömür boyu içimizi dağlayacak sevdayı yaşarken,
Ne hayalimiz var da, boynunu bükersin canparçam...
İkimizin de kahretmeye hakkı yok, ölümüne sevdiysek,
Yüce Mevla’dan saklamaya gerek yok, yaşadıysak,
Hazana bakarak birbirimizi amansızca kıskanırken,
Ne umutlarımız vardı da, beni ağlatırsın canparçam...
Bu sevdanın ölünce biteceğini biliyorduk ikimizde,
Biz kara gül bitmesini istemedik ki gülistanımızda,
Seni seviyorum demenin kolay olmadığı bilirken,
Ne oldu bize de, hasrete dayanamıyoruz canparçam...
22 Nisan 2003 Ankara
Cafer Tayyar ÖZKAN
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
