insan; bazen, kötü değildir de
kendini öyle hisseder ya;
madden tükenmiş,
siyaseten çökmüş,
moralen çözülmüş..
değerler “değmezlere” nesne olurken
hüzün kana karışır da karış karış
bedenden ruhuna sıçrar ya..
duvarlara, adım attığı yollara
“günaydın” demeyi unuttuğu sabahlara
yabancılaşır ya..
haniya, kalbiyle sevip aklıyla düşünmeyi
ertelediği parantez içi yaşamlara sıkışır da
işte tam bu anlarda, bir ses duyar ya
dost yanlısı, ıp ılık
bahar canlısı, tap taze..
özel bir şey demek istemezde
sen öyle algılarsın, ki bu yeterlidir
yaşama atılman için yüreklendirir
insanlığını hissettirir yeniden
işte sen, O sessindir de, sen dahi bilmezsin.
ki duyabilmek için bir daha
bir daha yaşama katlanmak istersin.
O ses sensidir hattın öbür ucunda
sen dahi bilmezsin..
15.04.2004
ASIM SES
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
