İmefe yokken, patrondu Duyunu Umumiye,
Amir o, uygulayan o; kendin pişir kendin ye!
Borçlar gırtlağa dayanmıştı, ödemek ne mümkün?
Kolay yol bulundu; yönetimi verildi mülkün.
Artık gelsin kârlar, vergiler, harçlar ve akarlar,
Bizim nazırlarımız ancak uzaktan bakarlar.
Sınırlıydı Duyunu Umumiye’nin alanı,
İmefeye sınır yok, açıktan yapar talanı.
Artık buraya memur getirmeye ne gerek var,
İmefenin emrini bizimkiler yapıyorlar.
-İşçileri atın!
-Emret...
-Yatırımı durdurun!
-Bütçeyi kısın!
-Hay hay!
-Bizim çuvalı doldurun!
-Faizlerimizi aksatmayın!
-Mümkün mü mister?
Elini vermişsin ya, vücudun hepsini ister.
Hayvancılık mı? Vazgeç... Ziraat mi? Nene gerek?
Mutlaka geri dönüp gülüyordur gevrek gevrek.
İşadamı şaşkın, işçi ağlıyor, esnaf mefluç,
Kimse üzerine almıyor, samur kürk olmuş suç.
Yolun sonudur, silindir gibi ezileceğiz,
Acep gerçek iktidarı görebilecek miyiz?
Bilirim Duyunu Umumiye’nin ettiğini,
Hep Osmanlı’nın yıkılışı düşündürür beni.
Ekrem ŞAMA
21.04.2004
Ekrem ŞAMA
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
