Ah be Nazım
Sevdaların sevda,ölümlerin ölüme
benzediği devrin adamı..
Elemlere garkoldun hürriyeti bulamadığın
topraklarda;öyle büyük ,öyle şahane bir
sanat inşa ettinki bilmem kaçıncı asır sonra makine zihinlerimizde Nazım'ı idrak şuuru kalacak insanlığımızı hatırlatan .
Aynı mapushanelerde yatmak yanyana
ve ölüme bi kala güneşe göz kırpmak ,umut beslemek ete kemiğe ve sevgiliye dair
Sarılma ümididir hayatta tutan
belki daraağacında bile ütopik bir dünya düşlersin.
Kocaman iki göze , iki ela bakışa hasret çekersinde satarsın tüm hasretlikleri.
Senle açmak isterim tüm savaşlarımı tüm mermilerimi saçmak senle yakmak memleket türkülerini,senle gönlümü akıtmak beyaz kağıda mürekkep kıvamında ve senle uyanamamak gün ışığına son nefesimi az önce tüketmişken ...
Ölmek bile güzel beraber uğruna ölünecek şeylerin olduğu devrin adamı..
