Ve düşlerimizi bir makas gibi yırtan
Eminönü vapurunda kaldı herşey
Sanırım Nisan ayıydı
Hayallerimin en uzak gerçeğine yağan
Yağmurların ardından
Ben bir gökkuşağını kuyruğundan yakaladım
Ve rengini sakladım bütün insanlardan
Bu yüzden
Ellerimi uzak tuttum gözlerinden
Deniz kızı,
Böyle olmayacaktı bir sevda vurgunum
Darağacına vurmayacaklardı mavi denizi
Karanlık kan gibi dolaşır damarlarımda
Yalnızlığın her hecesi
Bir süngü gibi saplanır beynime
Ateş eritir gibi erir maviliğin
Oysa,
Oysa deniz kızı
Bir midye kabuğunda uyuyordu sevmişliğim
Ve uyandığında ölüyordu şairliğim!
Kapalı bir havada,
Yeşil ağaçlar ve rengarenk çiçeklere
Gözlerimizdeki ressam çizerken mutluluğu
Sazların çalındığı bir bahçede kazıldı mezarım
Ve sen deniz kızı,
Mavi mi sanırsın düşlerini
Sevdalardı düşlerinde asılı kalan
Düşler de ihanet yapar mıydı?
Aşkın şiiri hüznü büyütürdü
Ve yalan dediğin şey
Aşkın öteki yüzüydü!
Ama deniz kızı
Sevdiğim bütün kızlar,
Ve annemin bütün duaları üstüne
Hiç yalan söylemedim
Hiç ihanet etmedim bu mavi denize
Deniz kızı,
Gözlerini saatlerde bekletmen,
Ellerini ceplerinde
İçinden ayrılığı çıkarmak içindi
Benim gözlerimde
Yüreğinden vurulurdu duaları annemin
Sen, bir denizin maviliğini taşırdın üstünde
Bu yüzden deniz kızıydın belki
Ve bu yüzden bilmiyordun okyanuslarda yüzmeyi!
Şimdi cumbalı odalarda ağlar mavi deniz
Yok olan yalnız salvo bakışlı delikanlı,
Ve şiirimin kırık aynaları değildi
Bahar yok olmuştu saçımın kakülünde
Nisan ayı yok olmuştu
Mavi denizin beyaz martıları
Ve rüzgarlarda ömrümü bağladığım saçların
Yok olmuştu!
Yıkmaz bu sevda deniz kızı!
Ağlatır, yakar, ama yıkmaz
İnan yıkmaz
Yalnızlığım,
Yanmışlığım...
Beklerdi beni Üsküdar koyu maviliğine
Yıkardı üstümüze bir deli,
Bir hoyrat bakışlarından arta kalan griliğini
Sen demiştin ya
Bu sahil, bu rüzgar
Ve deniz kızı beklerdi beni
Yeşil yosunlarına tutunduğumuz Üsküdar
Ve düşlerimizi bir makas gibi yırtan
Eminönü vapurunda kaldı herşey
Rüyalarım
Düşlerim ve yıkılası sevdam adına
Ağladığım bir mavi için değil benim.
Ağlamam bir bebeğin dudaklarını ıslatmam
Öyle hafif, öyle ağır
Ve ne zaman bir ölüm haberi gelse
Adını aşk koyuyorum
Ve dar sokaklı
Birbirine bitişik evlerle kurulu
Şehirler arıyorum kendime ayrılıklar için
İnan unuttum
Bir Eminönü Vapurunda giden sevdamı
Cebinde ve saatinde beklettiğin ayrılığı
Bu sahili, bu rüzgarı
Ve beni bekleyen deniz kızını
Unuttum!
Ama unutmadım
Unuttuğumu yazmayı
Unutmadım deniz kızı,
Unutmadım, unutmadım
Unutamam!
