Veysel Öztürk şiirleri » 'Mesela' şiiri

mesela sabah kalkmışsın
kafanda o gün yapacağın işler
kendine göre insansın
elin kolun et ve kemikten
otel nedir bilmemişsin ömrünce
kendi evinde rahatsın
önüne bakarak yürümek alışkanlığın
biraz da bu seni güzel kılan
anlamazsın.
sokağa çıkıyorsun kalabalık
köşede bir ağacın altında
ben varım

mesela akşam işten çıkmışsın
daktilo tuşları anlamaz değerini parmaklarının
en son ne zaman güldüğünü hatırlamazsın
manavdan iki kilo elma almışsın
elmayı niçin sevdiğini bilmiyorsun
kaldırımdan hızla geçiyorsun
söylemeye gerek yok kaldırımda ben varım

mesela büyük bir meydandan geçiyorsun
bağırışanlar çağırışanlar
umrunda değil rüzgar saçlarının
eve gidip radyoyu açayım diyorsun
karakoldan çıkmış birini görüyorsun
oysa bunların hepsi beş para
en sevdiğim yanın ne biliyor musun
ayakkabıya pabuç diyorsun

Hosgeldiniz degerli Siirdostu!	2008-07-24 10:59:00 \| Üye / Sair Girisi - Üye Ol
SiirDostu.com » Veysel Öztürk şiirleri » 'Mesela' şiiri	Arkadasina gönder! \| Favorilere ekle! \| Açilis sayfasi yap!

SiirDostu.com » Veysel Öztürk şiirleri » 'Mesela' şiiri

Veysel Öztürk

Sairin (Veysel Öztürk) diger siirleri: