Ve bilirim pişmanlıklarım yazılmaz suya
Etimde acısı kalır yanlışlıklarımın
Dilimdeyse sürekli
Olgunlaşmamış hüzünler tadında şiirlerim
Sanki tek başına, boynu bükük, kuytuda
Apansız açıvermiş ürkek, beyaz bir gülü
Çiziyor gibi usulca Modigliani
Tenhalığımın tam ortasında
Yani işte ben kendime göreyim burada ve şimdi
Şüphesiz herkes kendine göredir zamanla
Bazen bir sigara içimi kadar kısa olsa da
Sessizlik bulur kendi özgün rengini sesin
Çırılçıplak kalmış ruhlarda
Ne zaman istesem anlaşılır olmayı
O ben değilim, o hiç kimse falan değil
Yani, nasıl anlayabilir insan kendini
Nasıl eleştirebilir acımasızca
Bir ağaç nasıl anlayabilir örneğin kendini
Bir çiçek nasıl eleştirebilir tüm yaşamını,
Hangi ağaç hangi çiçek masum değildir.
Ama ben yine de özür dilerim
Verdiğim rahatsızlıktan dolayı
Kaya koruklarından, caretta carettalardan,
Karıncalardan, hanımellerinden, foklardan,
Ateş çiçeklerinden, dostlarımdan
Ve hor kullandığım sevgili masamdan ve bedenimden
Özür dilerim hepinizden ve herşeyden
