Bilirmisin kaçkez ödüm ben.Kaçkez yenik düştüm.Tam dört kez.İlkin gözlerinde öldüm ben.Seni ilk gördüğümde ta içime saplanan,o mavi bakışlı gözlerinde.Unutma,hayat senin için her zaman mavi renkte olmuştu.
Ne vardı bana böyle derinden bakacak,ne vardı bana inanmadığım duyguları o bakışlarınla canlandıracak.
Sonra ellerini ilk tuttuğumda öldüm ben.O sıcacık duyguları ellerin yaşatmıştı bana.
Tıplı bir bebek eli gibi tertemiz,yumuşacıktı
ellerin.
Ve üçüncü ölmemdi seni ilk öpüşüm.
Doyamamıştım sana.
İşte aşkı o an anladım.
Oan sensizliği düşündüm her anın içinde
Ve seni her öpüşüm ilki kadar güzeldi
heyecanlıydı.
Ve son kez öldüm ben senle seni yitirdiğim o gün
Nasip olmayan bir mutlulukmuş yaşadığım yıllarca.
Hep düşündüm,hep zaman içinde geçen zamanlarla ve seninle yaşadım,her günü her geceyi sen olmadan.
Tam dört kez öldüm ben senin için
Ve hala ölmekteyim yavaş yavaş
