Nefes alıyorum ama anlayamıyorum geleceği
Zaman geçiyor belki kambur
bir oyun,bir yol bir ölüm,tahtaboş
veya beraberce yitik savaşçı
bazen de soru işareti beni üzen
gözümü kapatıyorum hayatın entelektüelliğinin kokusunu alıyorum kanımla
hissedemiyorum gününü beklerken...
okuyorum insanları,kendimi ve seni
sen mi? Kalemler dayanmaz,umduğum gibi düzelmez çizgim.
istersin veya " -aman " dersin.
sözünle bırakırsın takvimlere benzediğini düşünerek ona buna...
ama geçmez,geçmiyor benimki geçmiyor
başarılar dileğini alamıyorum kalbime
kar yağıyor,gün doğuyor gecelerim.
kuşlar konmuyor balkonuma
ağlayamıyorum çünkü gözlerim yosun tuttu.
klasik olmak istemiyorsundur sen de belki
ama sanmam bir başkası...
ellerimden yere düşen bir şeyler var.
ama kaybetmiyorum.sadece bakıyorum,dağılmıyorum
sadece o trene biniyorum makinisti,yolcusu,yükü oluyorum
son durağa gidiyorum.
belki de inemeyeceğim sürekli gideceğim.
istemiyorum durmayı.
göze alamam çünkü günün sonunu.
benim için kar tanesi değil seni hatırlatan.
onunla beraber kaybolan ben.
bazen bir destan bazense sadece kilitliruhum sandığı.
sen istersen git.
gücün yettiği kadar koş benden uzak maviye
geride bekleyen mi var?
evet var. her zamanki yerinde,
takvimlerin içinde...
