Asırlar geçti,sanki.
Buralara gelmeyeli.
Hiç eser kalmamış,
Çocukluğumdan.
Öyle yabancı,öyle ruhsuz ki,
Taş yığınları,
İrkildim,yoktu,incir ağacım ,
Dallarıyla kucaklaştığım.
Nöbet tutuyordu,kara dutum,
Çakır Çeşme'yi selamlayarak,
Sevindi,beni görünce,
Salladı,yaşlı yapraklarını.
Tanıdı kara dutum,
Gülümsedi,nazlı nazlı
Yankılandı,ayak seslerim.
Kaybolmuşluğun arasında.
Önce kuşlar terketti,sonra ben.
Hiç yaşlanmamış çocukluğum,
Kara dutun düşlerinde.
Dirildi anılarım,onu görünce.
Suna Doğanay
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
