Tutkular bir tiyatronun rejisörleri gibi insanların fikrini sormadan, yeteneklerini göz önüne almadan, onları bazı roller oynamaya zorlar.
Bir düsünür
ELİMDEN GELEN BU
Elimden gelen bu ben iki kişiyim
Çoğalmak neyse ne azalmak zor
Birisi seni her an bırakıp gittiğim
Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor
Ağzındaki acı alnındaki çizgiyim
Gözlerine kirli bir bulut getirdim
Hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor
Elimden gelen bu ben iki kişiyim
Birisi kapadığın kapılardan gitmiyor
Yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o
Bir yerin üşüse onun sıcaklığı
Öbürü en içten çağrını işitmiyor
Alıp tutmaksa o basıp gitmekse o
Bakışları kıyısız deniz uzaklığı
Elimden gelen bu ben iki kişiyim
İkisi birden çıkmaya uğraşıyor
Bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim
Birisi yeni baştan serüvene başlamış
Öbürü silahında son mermiyi sıkıyor
Çoğalmak neyse ne azalmak zor
- Hata bildir
Yazıcı uyumlu
Arkadaşa gönder- 5385 defa okundu









Delicious
Digg
Facebook
MySpace
Twitter
Google
Yorumlar
Yorum ekle! (Bu içerik hakkında şuan ne düşünüyorsun?)