Bırak aksın gözyaşlarım kuytularda ağlamaktan

Bırak aksın gözyaşlarım kuytularda ağlamaktan 07.02.2010
Bırak aksın gözyaşlarım kuytularda ağlamaktan
Hayat pamuk ipliğinden ince köprüymüş
Güven düşmemek için çabalarken
Bi tekmeyi de dost sandıkların vurmuş
Zavallı adalet yüze bakmaya korkuyor
Peki ya aşk dipsiz kuyularda görmezden geliyor hayatı
Hayatsa aşktan korkar olmuş sevgiye düşman
Gözleri bile kandırmış yalancı sözler
Artık onlarda doğruları söylemez oldu.
Peşinden koştuğum doğruların 10. Köyünü arıyorum kuytularda
O yüzden diyorum bırak aksın gözyaşlarım
Yoksa kuytularda mı haram ?
Sabaha düşman olmuş güneş o da ısıtmıyor dünyayı
Ve tir tir titrerken ellerim soğuktan ruhumu ısıtacak bir ruh bile yok
Aşka yasak tutulmus gönül
seven sevdiğini bilmez aşk kendini görmez olmuş
ve sen yok olmaya yüz tutmuşsun yosunlu kıyılarda
derinde boğulmaktan korkarken kıyılar bile boğmuş seni
bır akıntıya kapılmış gönlün
kabuslardan uyandıran yok
tut dese ellrimden biri
bebeğin anneye muhtaçlığı gibi sarılacak ve hiç bırakmayacaksın
hadi git şimdi kuytulara yanlızlık seni bekliyor
gözyaşlarında dinle kendini sana bir şey söylüyor
hayallerde pembeyken karalar bağlağmış
düşene yok artık bir el uzatan
fıkralarda kalmıs düşenin halinden düşen anlar diyenler
“bana dokunmayan yılan bin yaşasın” artık atasözümüz
bencillik kapını tokmakla çalıyor
ne de misafirperveriz ama(!)
onu içeri alırken kapatmısız dostluğa kapılarımızı
o şimdi sadece pencereden bakıyor
ayaz üşütmesin diye örtü veren bile yok
iki günlük hayranlığın adı aşk, kardeşim demenin adı dosluk olmuş
ama gülü koklatırken dikeni batırmayı unutmamışız
bırakmamıslar bizi yanlızlığımıza
hadi git şimdi git yanlızlığına
ordayım hep gözyaşlarımla
vicdanımı da aldım yanıma yürüyorum yanlızlığıma
çiy sütü seven insanlığın olmadığı yalnızlığım
hadi tutma sende gözyaşlarını
bırak akmaya değer gerçekler için
insanlık adını uygulayan, sevdiği uğruna can veren için
bırak aksın göz yaşların
pamuk ipliğine bağlı de olsa hayat
demir yüreklerle yere basıyor ayaklarını
ne kadar kan aksada yaralarından
belki bir mendil uzatan olur umuduyla yaşıyor
ama sen dön yalnızlığına ve bırak ellerimi uçurumlara
nerde olursan ol hep orda olucam yanlızlığımla
sabret ama bırakma bakmayı gözlerime
sadece bırak ellerimi
ve
bırak aksın göz yaşlarım kuytularda ağlamaktan
bahsetsin bana, ruhumu kaybettiğim yerde bulmaktan…
GÜLŞAH ERDAL