pörsüyen duygularım

karanlıktı sokaklar
acılarım korkularım karışmıştı
yanlızlığım beni sımsıkı sarmıştı
sessizlik
içimdeki ölüm korkusunu dağlamıştı
karanlıktı sokaklar
üzüyordu beni etraftaki
tinerci çocukların yakaran bakışları
kararmıştı ışıklar
saat onikiyi vuruyordu
arabam bal kabağına dönüşmüştü
fareler etrafa dağılmıştı
yazık ki
sarayın basamaklarında
ayakkabım da kalmamıştı
olsun hatıraları vardı
güzel duygular yaşadığım
anılarım vardı
gece bitmiş
güneş penceremden gözünü kıpmakta
külkedisi sabah işe başlamıştır
prens üzüntüsünden
sabaha kadar ağlamıştır