duman

Uyan Anne Şiirlerim Yanıyor

Uyan anne şiirlerim ağlıyor
Kalpte mecal tükendi
Elden kalem düşüyor
İlkbahar gecikti yine
Kışlarım hiç bitmiyor
Ah sonbahar gelse keşke
Yoksa o da mı bana küstü anne

Mevla’m ezel ferman yazar

Mevla’m ezel ferman yazar
Bir gülünü bir kuluna
Kalbim durmaz eyler güzar
Duman gözlü yar yoluna

Görsem bir diye bakarım
Nehir olur da akarım
Geceden yola çıkarım
Sırlar gizli yar yoluna

Orhan veli kanik - birdenbire

Her sey birdenbire oldu.

Birdenbire vurdu gün isigi yere;

Gökyüzü birdenbire oldu;

Mavi birdenbire.

Her sey birdenbire oldu;

Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;

Tabana Dolan Su Uçar Yapraklara

aşarken yüce dağları
zaman yüklü kağnılar
yanmakta ucu filizlerin
dumana dolmuş başaklara

sancılandı ağrılı yıllarda
zemine doygun yağmurlar
çatlayınca toprak gözlerin
sabana köklenirken ayrıklara

böğründe saçmaları yurdun
gözü yaşlanan çocuklar
silerken samurlar izlerin
yabana bırakılamaz topraklara

bugün kurtuluşu gökyüzünde
kanadını çarpar güvercinler

Bayrağım

Tarihin eşsiz sayfalarına hep, şan olan bayrak
Kınalı kuzuların asil kanıyla, al al olan bayrak
Dost yüreğine sevinç, düşmana korku salan bayrak
Ben ölürüm, o ölür uğruna, bin Mehmet yeniden

Babam Öldü Anne

Gözü yaşlı bir çocuk kapanmış
Ay yıldızlı tabuta ağlıyor
Gitme baba gitme ne olur
Diye feryat figan ediyor,
Yıkılmış hayalleri yüreği param parça
Bir çocuk karışmış köz, köz yaşları

Bu Vatan,Bu Bayrak Bizim

Binlerce yıl şehit kanıyla sulandı
Bu dağ, bu taş, bu toprak
Siper etmiş körpe bedenini uğruna
Gururla yatıyor bağrında, bak
Ezelden beri göklerde dalgalandı
Bu şanlı bayrak
Ebede kadarda

Syndicate content