Ä°stanbul

Ağlamayın Martılar!

Yürüyorum,
Gözlerim dalgın ve sisli;
Önümü göremiyorum.
Ayaklarım birbirine takılıyor
Ve bir an geliyor;
Düşer gibi oluyorum,
Ardından toparlanıp, doğruluyorum.

Yürüyorum,
Sallana sallana, yürüyorum.
Ellerim cebimde ıslak,
Ayaklarımın altında kurumuş bir toprak.

Yürüyorum,
Yarım kalan sevdamın izi avutmuyor beni;
Buradan uzakları, çok uzakları özlüyorum,

Ortaköy'de 24 Saat

Büyücüdür bu semt büyücü
Basmaya gelmez taşına toprağına
Hele uzaktaysa yaşadığın köyün
Hasretine demir attın ortaköy'ün

Saba makamında ezanın sesiyle
İlk uyanan kuşlardır
Caminin en güzel yerleridir yuvaları
Tüylerini kabartıp silkinirler
Karınlarının acıktığı besbellidir
Ama yere inmek için çöpçülerin tazzikli
Suyla yerleri yıkamalarını beklemek zorundalardır

Istanbul.

Ä°stanbul.

Ä°stanbullu olamadim
olmam da zor
bu gidi$le
istanbul'da bir turlu ben olamadi
belki olacak...
belki de kaçan kurtulacak
uçak,otobus,gemiyle..
yollar gider,ben giderim
kimileri sevinçleriyle,kimisi zevkleriyle
gibilerim gelmi$,dayan'di belki kirk'a,elli'ye
surunup gider dertleriyle
ben biterim
sen bitersin bir gun elbet
bu halinle

Ä°stanbul

istanbul ağlıyor diyor gülay
bence istanbul ağlatılıyor ve ağlatıyor
o kadar acımasız bir sevdadır yaşadığım
istanbula değil dünyaya sığmayacak ve aleme ders...
ben ona acımıyorum o ise bana hiç...

karşılıklı mı desem acaba birbirimize çektirdiklerimiz
yoksa istanbul mu daha acımasız...?

belki severdi görebilseydi en güzeliyle bu içimdeki kendisini
ya da ne bileyim,iyisimi ben öleyim

istanbul

Bütün tarihlerin içinde övgüyle anılan
Bütün cihan ordularını önünde durduran

Sultanların hoş bir rüyasıydın eski zamanlardan
Güzelliğin semalara kadar uzanmıştı mekanlardan

Bütün şairlerin dilinde sen varsın
Seyyahların kitablarında ,elçilerin anılarındasın

Ecdadımız senden mutlu ve mesud*tu
Åžimdi sen bizden memmunmusun

Dile gelsen bütün aksamınla ağlarsındı

BAÄžIÅžLA BÄ°ZÄ° AÅžKIM

Düşüncelerim beni sana getiriyor;
Ne kadar kaçsam da kurtulamıyorum!
Aşığınım senin
Anlasana,
Seni düşünmeden edemiyorum…

Gençliğim sende rehin kaldı;
Helal hoÅŸ olsun, istemiyorum.
Benim için yalnız
sen varsın,
Sen.
Alemin kralı
Ä°stanbul, diyorum.

Ne yapsan hakkındır,
PadiÅŸah sensin.
Hayallerimi süsleyen,
Esin verensin.
Ä°stersen zulmet
Razıyım aşkım;

MUHARREM İLE SÖYLEŞİ (2)

Eski bir resim var ÅŸimdi elimde,
Balık ekmek yiyoruz Eminönü’nde.
Genç bir kız
Birine bir ÅŸeyler soruyor,
İnsanlar telaş içinde
Bir yerlere koÅŸuÅŸuyor.
Saçılan tanelerde kuşların kanatları,
Minnoş’un derdi, balık kılçıkları.
Sen, karşıya…
Karaköy’e doğru bakıyorsun;
Ama Muharrem gerçekten bakıyorsun…
Ulan insanın içini yakıyorsun!
Zaten böyle yakan
Bir seni,

Ä°STANBUL'UN FETHÄ°

Yıl iki bin sekiz,
Günlerden salı.
Masada kemik zarlar
Tabanda kızıl bir halı.
Kapıda koç yiğitler
Bakışlarıyla hakim duruma.
Haber salmanıza gerek yok iklim-i ruma.
Vaka-i adiyede kayıtları bulundu,
Olay zaten kendiliÄŸinden vuku buldu;
Şükürler olsun İstanbul feth olundu…

Fatih gibi uğraşmanın bir anlamı yokmuş,
Düşünmek,
Kafa yormak,
Faraziye ve boÅŸmuÅŸ.

Caddelerde Burgular

Bir burgu demirden, soÄŸuk.
En üstten aşağıya doğru kayar.
Pencerelerde ışığın arkasında
Karaltı gölgeler.
Gökyüzünde uçak, küçücük ışıkları yanıp sönen
Şimşek çakar, ışığı görünür sadece
Kayar burgudan aşağı.
Bir kadın çığlığı,
Dedikodu; kolu kesilmiÅŸ,
Boynu kesilmiÅŸ...
Karanlıkta çığlığı.
Sokaklara demir balkondan bakar
Ä°nsanlar...
Bir adam çökmüş

cankız Münevver Karabulut'a

*'ölümden önce ölen kişiye' Münevver'e

suç aklayıcısı para
yüzleş vicdanınla ve anlat
çözülsün kördüğüm ucuşsun
kefenime hapsedilmiÅŸ kelebekler...

söylenen bir türküydü hayat
bir testerenin ucunda savrulurken
Münevver'in düşleri...
ah be gerzek Ä°stanbul
yine hüzne buladın gökkubbeni
ürküttün beleşten beslenen güvercinleri
şimdi kime satacak buğdayını yaşlı kadın