De Atatürküm/De Anıttepeden

Seni ruhunun ritmi ağaç dallarında
Coşkun bir mutlulukla göğü okşayan.
Hem ağladım,hem Tanrıya şükrettim..

Şu dağın doruğunda sessizlik
Minarelere akşam güneşini düşüren
Seni dinlemek için..

Başımı ağrıtan hüzün
Sana yemin ettim diye bir kez.
Hınçlanıyorum çok çok kez..

Ortalığı çığlıklayan kargalar
Rapla çiftliğinin bostanlarında değil,
Yurdumun mavisinde yer yer..
Ya kov,ya bir gelirsem,
DE ATATÜRKÜM
DE ANITTEPEDEN...

Çık Ağrı Dağının başına,
Varto'ya el et;
Var bir güney düzüne sen,
İstersen
Yine yücesinde Conkbayır'ın
Kaldır bir daha kırbacını,
DE ATATÜRKÜM
DE ANITTEPEDEN...